Lengre dikt

 

Smittsam

Du er alltid smittsam.

Men det er ikkje alltid virus

du smittar med.


Nokon smittar med humøret sitt.

Kanskje med eit smil,

eller med ein roleg veremåte.


Nokon smittar med andre ting,

som sinne, irritasjon

og ei kjensle av urettferd.


Verst av alt er hat

som smittar lettare enn

dei fleste typar virus.


Men éin ting smittar heldigvis lettare

enn alt anna i verda,

og det er det vakraste som finnast.


Det er omsorg og snillheit,

altruisme og kjærleik.

Det er det som får verda til å gå rundt.


Så tenk over kva du spreier,

for du veit aldri kven

som er i enden av smittekjeden.


Og hugs at du må aktivt stoppe

det som du ønskjer å slutte spreiinga av

ved hjelp av smittedugnad.

Metha i Lida

 

Kjærleikens band

Lat meg ikkje verte knytt av kjærleikens band

Ei heller sveve på ein rosa sky

Lat ikkje kjærleiken gjere meg blind

Eller få meg til å erobre verda ved morgongry


Lat meg ikkje verte knytt, fordi

Då kan eg ikkje springe så fort som eg vil

Og når eg vert elska av deg får eg lyst

Til å springe så fort som eg kan, av og til


Lat meg ikkje sveve på ein rosa sky, fordi

Det er så kaldt der oppe i det blå

Nei, lat meg heller ligge i armkroken din

Trygt på bakken, når himmelen er grå


Lat meg ikkje verte blind, fordi

Då kan eg ikkje sjå på deg ete frukost kvar dag

Medan eg undrast over korleis eg vart så heldig

Som får nyte ditt andlet kvar gong vi er ilag


Lat meg ikkje erobre verda, fordi

Då har eg ikkje tid til å høyre på deg

Fortelje meg om dagen din

Og klage over kollegaer sine feilsteg


Lat meg heller verte løfta av kjærleiken

Opp så høgt vi begge ønskjer å vere

Og der vi lenge klarer å bli

Og kan overleve flo, samt fjære


Lat meg verte inspirert til å prøve nye ting

Saman med deg, så vel som åleine

Så eg kan oppleve ditt liv saman med deg

Og gjennom forteljingane dine


Lat kjærleiken setje meg fri

Fri frå alle band og forpliktingar eg har

Så eg kan gjere det eg før ikkje turte

Og verte fri for den byrda eg bar


Mest av alt, lat kjærleiken vere kvardagar

Fordi det er då eg elskar deg mest

I den rolege, vanlege kvardagen med deg

Det er då eg har det best

Metha i Lida

 

La det stå

La alt som skjedde

Oss imellom

Stå

Ikkje puss det

Til det skin

Eller fjern det

Frå ditt sinn

Ikkje gjer det

Til noko

Det aldri kunne bli

La det vere

La det stå

Men mest av alt

La meg gå

Metha i Lida

 

Sjølvkritikaren

Av alt eg ser
Av menneske, fjell og fjord
Er du den som skil seg ut

Alt eg ser
Som ikkje er deg
Vert bakgrunnsstøy og forsvinn

Du står der
Fin, vakker, perfekt
Med ditt dømmande blikk

Du dømmar alt eg gjer
Det eg ikkje gjer
Alt eg seier og ikkje seier

Heilt til alt eg ser
Er alt som feilar meg
Alt som skil meg frå deg

Du, ditt perfekte vesen
Det er du som er alt eg ser
Og det er du som ser alt eg er

Metha i Lida

 

La meg gå

Dersom du hadde innsett

Som eg har

At eg allereie er vekke


At eg ikkje er meg

Kun smerte i menneskeform

Framand for alle


At alt som er igjen

Er smerte, fortvilelse

Og elendigheit


Då hadde du forstått

Som eg har

At det er inga grunn til å prøve


Inga grunn til å sørge

Det einaste du kan gjere

Er å la meg gå

Metha i Lida

 

©2020 Metha i Lida

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now